Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents: HUGO
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Markow 87 en Suurtje
Ik heb je eindelijk te pakken. Dit is niet de eerste keer dat je van me steelt, of wel?
Jij kleine dief. Maak je zakken leeg.
U doet me pijn.
Maak je zakken leeg anders bel ik de station inspecteur.
Wat moet je met al deze dingen?
Nu die. - Daar zit niks in.
Waar is de stationinspecteur?
Geesten.
Heb jij deze tekeningen gemaakt?
Waar heb je dit gestolen? - Ik heb het niet gestolen.
Een dief, en een leugenaar. Maak dat je hier wegkomt.
Geef me mijn schrijfblok. - Het is niet meer jouw schrijfblok.
Hij is nu van mij. Misschien verbrand ik het wel.
Vertel me wie die tekeningen heeft gemaakt.
Maak dat je weg komt, kleine dief.
Waarom ben je er nog steeds? Ga weg.
Maximilian, hoor jij iets vreselijks? Een ramp? Corruptie? Ga erachteraan.
Sorry. Aan de kant.
Gangpad.
Aan de kant.
Niks aan de hand.
Hou dat kind tegen. Pak hem.
Potverdikkeme.
Stop de trein.
Help! Ik heb hulp nodig.
Stop de trein.
Haal die koffer weg.
Het spijt me heel erg.
Ik weet dat je daar bent.
Hoe heet je, jongen?
Hugo Cabret. - Blijf bij me uit de buurt, Hugo Cabret.
Anders sleur ik je mee naar het bureau van de stationinspecteur.
Hij sluit je op in een kleine cel.
En je komt er nooit weer uit. En je zal nooit naar school kunnen gaan.
Je zult nooit trouwen en kinderen krijgen...
om daar dingen van af te pakken die niet van hun zijn.
Geef me mijn schrijfblok terug.
Ik ga je schrijfblok verbranden.
U mag hem niet verbranden. - Wie gaat me tegenhouden?
Ik heb het warm. Hij heeft me erg boos gemaakt. - Wie heeft je boos gemaakt?
Dat kind.
Wie ben jij? - Je opa heeft mijn schrijfblok gestolen.
Ik moet het terug hebben voordat hij het verbrandt.
Papa Georges is niet mijn opa. En hij is geen dief, jij bent de dief.
Jij bent niks anders dan een...
verdoemde.
Je moet hier weg. - Niet zonder mijn schrijfblok.
Waarom wil je hem zo graag hebben? - Dat kan ik je niet vertellen.
Is het een geheim? - Ja.
Leuk, ik hou van geheimen. Vertel het me meteen.
Nee. - Als je het niet wilt vertellen moet je gaan.
Niet zonder mijn schrijfblok.
Ik krijg problemen.
Ga gewoon naar huis.
Oké, ik zal ervoor zorgen dat hij je schrijfblok niet verbrandt.
Ga nou maar.
Wat is het? - Het heet een Robot.
Een Robot? - En hij werd achtergelaten...
in de kelder van het museum.
Wat doet hij? - Je kunt hem opwinden.
Net als een speeldoosje.
Dit is de meest gecompliceerde die ik ooit heb gezien.
Dan ooit tevoren.
Kijk, deze...
kan schrijven.
Het moet in Londen zijn gemaakt. - Waar mijn moeder vandaan kwam.
Zij kwam uit Coventry, maar we zijn naar Londen verhuisd.
Goochelaars gebruikten deze machine al toen ik nog een klein jongetje was.
Sommigen konden lopen, dansen of zingen. Maar het geheim zat altijd in het klokwerk.
Kijk eens.
Kunnen we hem maken? - Ik weet het niet, Hugo.
Hij is erg verroest. Nieuwe onderdelen zijn moeilijk te vinden.
Natuurlijk kunnen we het repareren. We zijn toch klokkenmakers?
Ik ga terug naar mijn werk in de winkel, en in het museum. Maar dat snap je wel.
Perfect.
Zie je dit?
Nog een struikelblok. Nog een geheim.
Dat maakt je gelukkig.
Een sleutelgat in de vorm van een hart. Helaas hebben wij de sleutel niet.
Ik heb de tandwielen gemaakt in...
Oom Claude...
Er was een brand. Je vader is dood.
Pak snel je spullen. Je gaat met mij mee.
Snel.
Je wordt mijn leerling en je zal bij mij op het station wonen.
En ik zal je leren hoe je klokken moet repareren.
Deze appartementen zijn jaren geleden gemaakt voor het station.
Maar iedereen is vergeten dat ze hier zijn.
Je bed staat daar, in de hoek.
Ga nu maar slapen. We beginnen te werken om vijf uur.
En school dan? - Je hebt je school afgerond.
Daar is geen tijd meer voor als je tussen deze muren leeft.
Zonder mij zit je in het weeshuis.
Mijn tijd is, 60 seconden in een minuut.
60 minuten in een uur.
Tijd is alles.
Goedemorgen.
Ik dacht al dat ik jou vandaag tegen zou komen.
Ik heb mijn schrijfblok nodig.
Waarom heb je het nodig? - Om me te helpen.
Om iets te maken.
Maak je geen zorgen.
Beelden vervagen.
Sorry, ik... - Ik heb het gezien.
Ben je aan het huilen? - Nee.
Maar toch...
Het is niet erg om te huilen. Sidney Cotton huilt ook, en Edgar ook.
In boeken huilen ze constant. - Ik kan het zelf wel.
Ik moet met je praten. Het is heel erg belangrijk, maar...
niet hier. We zijn te...
opvallend.
Kom mee. - Waar gaan we heen?
Alleen maar naar de mooiste plek op aarde.
Het is Neverland, Oz en Schatteneiland, allemaal in één.
Goedemorgen, Mr Labisse. - Isabelle.
Mag ik u voorstellen aan, Mr Hugo Cabret. Een heel oude en goede vriend.
Mr Cabret... - Hallo.
Bedankt hiervoor. Ik denk dat ik verliefd ben geworden op David Copperfield.
Fotografie? - Linksachter in de hoek, op de bovenste plank.
Dank u wel.
Luister. - Wat is er zo belangrijk?
Papa Georges heeft je schrijfblok nog steeds. Hij heeft het niet verbrand, dat was een truc.
Waarom? - Dat weet ik niet.
Ik weet alleen dat het schrijfblok hem heel erg van streek heeft gemaakt.
En hij en Mama Jeanne hebben er nog tot heel laat over gepraat.
Ik denk dat hij aan het huilen was.
Waarom help jij mij?
Omdat dit best eens een avontuur kan zijn. En ik heb er nog nooit een meegemaakt.
Buiten boeken dan. En ik denk dat we heel erg...
stiekem moeten zijn.
Oké. - Trouwens, ik heet Isabelle.
Wil je een boek? Ik mag ze lenen van Mr Labisse. Ik weet zeker dat jij er ook één mag lenen.
Nee. - Hou je niet van boeken?
Ja wel.
Mijn vader en ik lazen altijd boeken over Jules Verne.
Hoe krijg ik mijn schrijfblok terug? - Ik denk dat je naar hem toe moet gaan.
En vertel hem niet dat we gesproken hebben. Ik help je wanneer ik dat kan.
Wees standvastig.
Ga weg.
Maak het.
Ik zei, maak het.
Ik weet dat je onderdelen uit de winkel steelt. Gebruik deze, die je nog niet hebt gestolen.
Geef me mijn schrijfblok terug. - Je hebt een aardig talent.
Je moet bewijzen dat je meer bent dan alleen een dief.
Je mag je schrijfblok terug hebben. - Hoe?
Kom hier elke dag, en dan bepaal ik hoelang je me moet helpen voor elk ding die je hebt gestolen.
En het is aan mij, wanneer ik je jouw schrijfblok terug geef.
Ik heb al werk. - Dief zijn is geen werk, jongen.
Ik heb ander werk. Ik ben een robotreparateur.
Je begint morgen. Ga nu weg.
Ik begin nu.
Niet die, die andere.
Was dit jouw kaart?
Waar is het?
Kleine jongen...
Waar zijn je ouders? - Die heb ik niet.
Heb je wel ouders? - Nee.
Perfect, je gaat regelrecht naar het weeshuis. Waarom keek je in de man zijn fles.
Was dat jouw fles? Was dat jouw tas?
Heeft Gustav nog plek? Ja meneer, nog een wees.
Overtreding en diefstal dit keer.
Zijn hand ging in een papieren zak, waar hij de inhoud uit wilde verwijderen.
Hetgeen hij wilde stelen?
Een pastei.
Wees stil.
Hou op met snotteren, snotneus. Met je vuile kleine tengels.
Natuurlijk had ik het niet tegen u. Ik respecteer u zeer. Alstublieft.
Nee, dat was geen opmerking over u vrouw.
Dat is belachelijk. Ik heb deze geruchten nog niet eerder gehoord.
Nee, daar was ik mij niet bewust van. Ik weet zeker dat ze terug zal komen.
Kom op, ettertje. Het is een lastpak.
Hou je eens stil.
Het spijt me van je vrouw. - Ja, ik weet soms ook niet wat ik met haar moet.
Wat?
Denk je dat hij liegt? - Wat?
Ik weet niet wat ik moet doen. - Ze krijgt een baby.
Natuurlijk is het die van jou. Van wie kan hij anders zijn?
Natuurlijk is hij van jou. Wanneer had je een relatie met haar?
Ergens in het afgelopen jaar? - Nee, dat denk ik niet.
Zeer verdacht dan. - Als je haar tegenkomt...
Weet je zeker dat je haar terugwil? - Ja, ik hou heel veel van haar.
Robin Hood, die film heb ik gezien. Met Douglas Fairbanks.
Heb jij die ook gezien? - Ik heb nog nooit een film gekeken.
Wat? - Is het niet verschrikkelijk?
Je hebt nog nooit een film gezien? Nog nooit?
Dat mag niet van Papa Georges. Hij is daar erg streng in.
Ik hou van films. Op mijn verjaardag ging ik daar altijd met mijn vader naartoe.
Is jouw vader dood? - Ik wil er niet over praten.
Wil je een avontuur beleven?
We kunnen in de problemen komen.
Dan weet je dat het een avontuur is.
Hoe zijn jullie hier binnengekomen?
Ik kan jullie hier maar beter niet weer zien...
Waarom mag je van papa Georges niet naar de film? - Dat weet ik niet, dat heeft hij nooit gezegd.
Ik wed dat het van mijn ouders wel zou hebben gemogen.
Wat is er met hen gebeurd? - Ze zijn gestorven...
toen ik nog een baby was.
Maar papa Georges en mama Jeanne zijn mijn peetouders, dus ik kon bij hun wonen.
Over het algemeen zijn ze erg aardig. Behalve over het film kijken.
Mijn vader nam me heel vaak mee naar de film.
Hij vertelde me over de allereerste film die hij heeft gezien.
Hij was in een donkere kamer. En op een wit scherm zag hij een raket
die in het oog vloog, van de man op de maan.
Hij dacht dat hij zijn dromen overdag beleefde.
De bioscoop was ons speciale plekje. Iedere keer dat we gingen, was dat iets waard.
De laatste maanden gingen we niet zo vaak meer.
Je denkt veel na over hem, niet waar?
De hele tijd.
Waar woon jij?
Daar.
Mijn oom heeft me geleerd met de klokken om te gaan. Dus ik blijf het maar doen.
Misschien komt hij ooit terug. Maar dat denk ik bijna niet.
Ben je niet bang dat iemand er achterkomt?
Niet zolang de klokken blijven lopen en niemand mij ziet.
Gedraag je normaal. - Wat?
Blijf gewoon lopen. Gedraag je normaal. - Hoe gedraag ik me nu dan?
Jullie twee, blijf staan.
Kom hier.
Goedendag, meneer. - Waar zijn jouw ouders?
Ik werk bij papa Georges. Bij de speelgoedzaak. Daar heb je me zeker eerder gezien.
En dit is mijn neefje van het platteland, Hugo.
Je moet het hem niet kwalijk nemen. Hij is nogal, simpel.
Een sul. Het arme kind.
Maximiliaan vindt je vreemd, kleine jongen. Hij vindt het vreemd hoe je je gedraagt.
Hij is boos over jouw uitstraling. Waarom zou jouw gezicht hem niet aanstaan?
Misschien ruikt hij mijn kat?
Ja. Christina Rosetti heet ze. Genoemd naar de dichtster.
Wilt u dat ik het voordraag?
Mijn hart is als een zingende vogel. Wiens nest op een twijgje zit.
Mijn hart is als een appelboom. Wiens takken verbogen zijn...
Genoeg, ik ken de rest wel. Dat is genoeg poëzie voor vandaag.
Ik hou van poëzie, vooral die van Christina. - Proza.
Ja, ze is één van mijn favorieten. Ik weet dat het Rosetti is...
Ik weet dat het Rosetti is.
Ik ben gek op poëzie. Alleen niet als ik op het station ben.
We zijn hier om op treinen te stappen en om eraf te stappen.
En om te werken in verschillende winkels. Is dat duidelijk?
Ja, meneer. - Kijk uit waar je loopt.
Ga nu maar.
Een sul? - Omdat ik zonet je leven heb gered...
waarom laat je me jouw geheime schuilplaats nu niet zien?
Mijn wat? - Waar je woont. Je huis.
Ik moet nu gaan. Ik heb dingen te doen. - Wacht even...
Jij hebt mijn huis gezien. Wordt het niet tijd dat ik die van jou ook mag zien?
Tenslotte ben ik jouw enige vriend.
Je bent niet mijn enige vriend. - Een reparateur zijn past niet bij jou.
Wat ben je van plan? - Ik moet gaan.
Ik zou het station in eerste instantie al nooit hebben moeten verlaten.
Waar heb je dit vandaan? - Dat gaat je niks aan.
Ik heb het nodig. - Waarvoor?
Ik heb het gewoon nodig.
Niet zolang je me niet vertelt waarom.
Kom mee.
Dit is fantastisch. Net als Jules Bergeant.
Dit is helemaal geweldig.
Wat is dat?
Het is een Robot.
Mijn vader was hem aan het maken, voordat hij dood ging.
Waarom past mijn sleutel in jouw vaders machine?
Hij kijkt verdrietig. - Ik denk dat hij aan het wachten is.
Waarop? - Om weer te kunnen werken.
Om te doen waar hij voor gemaakt is.
Wat gebeurt er als je hem opwindt?
Dat weet ik niet.
Wat is er?
Ik weet dat het dom is...
maar ik denk dat het een bericht is van mijn vader.
Ik ben een idioot. Ik kan hem niet eens maken.
Hugo. - Hij is nog steeds kapot.
Het hoeft niet zo te zijn. Jij kan hem maken. - Jij snapt het niet.
Ik dacht...
dat als ik het kon maken, dan hoefde ik niet zo eenzaam te zijn.
Kijk, Hugo. Hij was nog niet klaar.
Het is een geschrift. Hij is aan het tekenen.
Dat is de film die mijn vader heeft gezien.
Georges Méliès. Dat is papa Georges zijn naam.
Waarom zou jouw vaders machine, papa Georges zijn naam schrijven?
Dat weet ik niet.
Dank je wel.
Het was een bericht van mijn vader. En nu moeten we het uitzoeken.
Kom mee.
Isabelle?
Mama Jeanne, we moeten met je praten.
Dit is Hugo Cabret.
Goedenavond, mevrouw.
Heel erg beleefd, voor een dief.
Ik ben geen dief.
Wat is er aan de hand, Isabelle? - Het is een heel lang verhaal, maar...
Herinner je je een paar weken geleden... - Wacht.
Oh, kinderen...
wat hebben jullie gedaan. Waar hebben jullie dit vandaan?
Noem me geen leugenaar. - Nee, kind.
Een mechanische man heeft het getekend. - Heb je hem?
Mijn vader heeft hem in het museum gevonden. Niemand wilde hem.
We hebben hem gemaakt. - Had niemand mijn...
mijn sleutel nodig?
Heb ik die aan jou gegeven? - Nee, mama...
Breng dit weg. Ga nou niet in het verleden graven.
Wat er ook gebeurt, zorg ervoor dat papa Georges dit niet komt te zien.
Vertel ons alsjeblieft wat er aan de hand is? - Dat gaat jullie helemaal niks aan.
Jullie kunnen dit beter vergeten.
Mijn vader en ik hebben hard gewerkt om dit te maken.
Dit is alles wat ik nog van hem heb. Ik moet weten wat dit betekent.
Alstublieft.
Er zijn dingen waar je te jong voor bent om te kunnen begrijpen.
Je kunt beter niets weten wat je verdrietig maakt.
Het is papa Georges. - Hij mag niet weten dat jij hier bent.
Wees stil. Ik zal een manier zoeken om hem uit het appartement te krijgen.
Ik wil jullie geen van beiden horen.
Ze keek naar de kast.
Ik heb het al doorzocht, toen ik mijn schrijfblok zocht.
Ik zal nog een keer kijken. Blijf op de wacht.
Geweldig.
Waar is Fizzie? - Niet op de trap?
Kijk.
We moeten het onderzoeken.
Laat mij het doen. Ik ben langer.
Klop erop.
Terug van de doden.
Stop, dit is jouw werk. - Mijn werk? Wat ben ik?
Niets anders dan een zielige handelaar, met een kapot stuk speelgoed.
Ik vertrouwde jou.
Bedank je mij op deze manier?
Je bent wreed.
Wreed.
Ik moet terug.
Dank je wel.
Voor de film.
Het was een cadeau.
Sorry, ik...